Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...

Bij ons in Zuid...

Betty

Geplaatst op 18 april, 2020 om 7:10

 

Betty

 

Betty was een mooie jonge vrouw. Ze was begin dertig en werkte als freelancer voor diverse bladen en kranten. Ze moest dagelijks naar vergaderingen, bijeenkomsten en feesten om daar dan thuis een verslag van te maken. Iedere ochtend kwam ze een croissantje en vier harde broodjes halen plus een of andere koek voor bij de koffie. Ze zag er altijd uit als door een ringetje te halen: goed gekapt, goed gekleed en mooi opgemaakt zonder dat het opviel. Maar net als iedereen zat ze nu thuis. Ze kwam wel iedere ochtend haar broodjes halen maar ze droeg nu een joggingbroek met een slobberige fleecetrui. Haar haren piekten alle kanten op, ze droeg geen make-up, geen sieraden, kortom ze was amper nog herkenbaar. Ze werd ook steeds depressiever, in het begin mopperde ze wel wat maar de laatste dagen was ze ronduit chagrijnig. Ze had bijna geen geld meer, contracten werden opgezegd, er was nog steeds geen uitzicht op het einde van de uitbraak, enz., enz. Gisteren kwam haar buurvrouw in de winkel en die begon over Betty, ‘Het is toch niet te geloven hoe die veranderd is, van een mooie jonge meid is ze nu gewoon een slons.’ Toen Betty de volgende dag weer in de winkel kwam zat haar fleecetrui vol met vlekken. ‘Gaat het wel een beetje met jou?,’ vroeg mijn vrouw voorzichtig. Betty keek haar aan en begon te huilen. ‘Ik weet het niet meer,’ snikte ze. ‘Ik verlies steeds meer opdrachten, spreek geen hond en sta rood bij de bank.’ Mijn vrouw riep mij uit de bakkerij om de winkel even over te nemen. Zelf ging ze met Betty naar de bakkerij, zette haar op een stoel en pakte zelf ook een stoel die ze twee meter verder neerzette. Ze schonk twee kopjes koffie in en drukte eer een bij Betty in d’r handen. Betty veegde met haar mouw haar tranen weg, ‘Sorry hoor, maar ik zie het even helemaal niet meer zitten.’ Mijn vrouw knikte. ‘Al mijn opdrachten zijn gecanceld, er zijn dagen dat ik niemand spreek, ik weet het echt niet meer.’ Mijn vrouw nam bedachtzaam een slokje koffie, ‘Als jij nu eens in de spiegel kijkt, je ziet er niet uit. Zorg nou eerst eens dat je iedere dag schone kleren aan trekt, en dan bedoel ik gewone kleren en niet een kloffie dat je draagt als je de zolder opruimt. Verzorg je haar weer een beetje, zodat wanneer je iemand ontmoet, gewoon op straat of via skype, hij of zij een normale indruk van je krijgt. Wanneer je jezelf goed verzorgd, voel je je al veel beter. Zo werkt dat nu eenmaal. En bedenk, dat er heus wel weer andere tijden komen. Kijk, heb je corona dat heb je pas echt een probleem. Wees blij dat je nog gezond bent, leer om te gaan met tegenslag, dan kom je er juist sterker uit.’ Betty knikte, ‘Je hebt wel gelijk maar ik vind het wel moeilijk.’ Ze stond op, ‘Bedankt voor de koffie, ik zou je eigenlijk een knuffel willen geven maar dat kunnen we beter maar niet doen.’ Mijn vrouw lachte terwijl ze ook opstond, ‘Die houd ik wel van je tegoed. En nu ga ik mijn man weer aflossen.’ Inderdaad kwam Betty de volgende weer gewoon gekleed in de winkel. En twee dagen later vertelde ze dat een magazine haar had gevraagd een reportage te maken over een beroemde kok tijdens de coranacrisis. ‘Dat gaat allemaal via skype, en weet je, ik kreeg nog een complimentje dat ik er zo goed uit zag ook.’

 

Categorie├źn: Geen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties