Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...

020-6790172 [email protected]

Bij ons in Zuid...

Bij ons in Zuid...

Geitjes

Posted on May 26, 2017 at 1:55 AM

Geitjes

Marian sprong van de winkel van haar fiets, zette hem neer zonder hem op slot te doen en spurtte de winkel binnen. ‘Twee croissantjes alsjeblieft Bert.’ ‘Heb je haast,’ vroeg ik terwijl de croissants inpakte. ‘Nou het is mijn vrije dag,’ antwoorde ze, ‘en ik heb met een vriendin afgesproken voor geitjes-yoga.’ Ik knikte ten teken dat ik daar van gehoord had. Marian keek mij onderzoekend aan, ‘Ik weet niet hoor…, maar volgens mij vind jij dat een beetje onzin.’ Ik lachte, ‘Iedereen moet doen wat hij leuk vindt. Ik heb het nog nooit gedaan maar ik kan ook niet zeggen dat het mij aantrekt. Een beetje de mest van je matje schudden, nee dat lijkt mij niets.’ ‘Ik ga nu voor de tweede keer en ik vind het echt leuk, die geitjes zijn zo schattig…’ Ze straalde al bij de gedachte. Er kwam nog een klant binnen, mevrouw de Kwier, een vrouw van achter in de vijftig die zomers bij temperaturen van 30 graden nog altijd in haar wollen jas liep. Marian wendde zich tot haar, ‘Ik zeg net tegen Bert dat ik straks naar het Amsterdamse bos ga voor geitjes-yoga, maar hij vindt er niet echt veel aan.’ Ze keek mevrouw de Kwier aan met een open blik, blijkbaar hopend op wat bijval. Ik kende haar echter wat langer en dacht, dat kun je vergeten. Mevrouw de Kwier schudde misprijzend haar hoofd, ‘Ik begrijp dat niet, de hele wereld staat in brand, we hebben een klimaatprobleem, we zitten met Trump, we hebben terrorisme en hier praten we over geiten-yoga, koe-knuffelen en weet ik veel wat voor onzin.’ Marian keek haar ontgoocheld aan. ‘Al zijn er nog zoveel problemen in de wereld,’ zei ik, ‘dat is nog geen reden om niet van het leven te genieten. Als iedereen nou ook nog met een chagrijnig gezicht gaat rondlopen wordt de wereld nog een stukje ongezelliger, en wie schiet daar nou wat mee op?’ Ik gaf Marian haar wisselgeld terug en wenste haar veel plezier. Mevrouw de Kwier keek haar na, ‘De mensen leren niets van de Titanic, we gaan dansend en proostend de ondergang tegemoet. Dansen op de vulkaan, dat is het.’ Ik zei niets maar dacht aan een gezegde van mijn oma: Geluk heeft geen groot huis nodig om in te wonen, maar wel een deur om binnen te komen.

 

Categories: None