Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...

020-6790172 [email protected]

Bij ons in Zuid...

Bij ons in Zuid...

Gaaf

Posted on May 15, 2017 at 7:45 AM

Gaaf

Er kwam een opa in de winkel met zijn kleinzoon van een jaar of veertien. Hij bestelde een gesneden speltbrood terwijl hij plaats nam aan onze koffietafel. ‘Voor mij graag een kopje koffie en voor Jasper een chocomel,’ vroeg hij, en zich tot Jasper wendend, ‘Dat vindt jij toch wel gaaf hè?’ De jongen haalde zijn schouders op en ging met tegenzin naast zijn opa zitten. Toen ik het bestelde voor hen neerzette zei de man, ‘Dat is toch cool hè, Jasper. Zo met je opa even wat drinken, wil je er niet wat lekkers bij? Neem een lekker taartje, zo’n moorkop ziet er toch wel strak uit?’ Hij draaide zich om naar de toonbank, ‘Mogen wij er twee van die die hippe moorkoppen bij?’ De jongen keek verveeld naar buiten terwijl hij wat in zijn chocolademelk roerde. Hij had tot nu toe nog geen woord gezegd, zijn opa leek echter niets in de gaten te hebben. Hij nam met smaak een hap van zijn moorkop en vroeg met volle mond, ‘Hoe is het met de chickies op school, zitten er nog kekke sweeties bij?’ Ik hoorde het met plaatsvervangende schaamte aan terwijl ik dacht, doe nou eens normaal, man. Jasper keek voor de eerste keer zijn opa recht aan met een blik die niet misprijzender kon zijn. Ik begreep er geen pest van, de man was duidelijk de zeventig al gepasseerd, waarom dan zo uitsloverig proberen om “mee” te doen?

Ik dacht terug aan mijn eigen jeugd, mijn ouders hadden niets met, wat toen nog heette, beatmuziek. En als puber voelde je dat dat zo hoorde. Op je kamertje draaide je Creedence, en het voelde goed wanneer je ouders dan opmerkten hoe je dat nou muziek durfde te noemen. De jeugd heeft gewoon recht om zijn eigen smaak te bepalen en niets is erger dan ouders te hebben die met jouw smaak mee gaan. Ik herinner me nog een vriendinnetje dat zich altijd dood schaamde voor de minirokjes van haar moeder, of een vriendje wiens moeder vroeg of ik zin had mee te gaan naar het strand. Mijn vriendje wilde mij niet mee hebben, naar later bleek omdat zijn moeder daar altijd topless lag.

Jasper had alles op en dook meteen, zonder te groeten, naar buiten terwijl z’n opa naar de toonbank kwam om af te rekenen. ‘Ja,’ zei hij vergoelijkend, ‘het blijven belhamels op die leeftijd hè.’ Inwendig lachte ik om het woord belhamel, dat paste nou weer wel bij zijn leeftijd. Terwijl ik hem zijn wisselgeld terug gaf dacht ik aan een affiche van Loesje dat ik ooit eens gelezen had: Blijf jezelf, er zijn al zoveel anderen!

 

Categories: None