Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...
020-6790172    [email protected]

Bij ons in Zuid...

Trouw

Geplaatst op 26 oktober, 2020 om 6:20

Trouw


Benjamin en Arie stonden in de winkel met elkaar te praten. Ze waren beiden een jaar of zeventig, Benjamin woonde al heel lang in de Herculesstraat en Arie had een benedenwoning in de Sportstraat. ‘Wij hebben vroeger bij hetzelfde bedrijf gewerkt, bij het Parool,’ verduidelijkte Benjamin naar mij toe. Hij wendde zich weer tot Arie, ‘Hoe is het eigenlijk met je vrouw?’ Arie tuitte zijn lippen, ‘Ze is goed gezond, als je dat bedoelt. Alleen.., ik word haar wel een beetje zat. Soms wou ik dat alleen woonde, geen gezeur aan je kop, geen gemiep over allerlei zogenaamde kwaaltjes, gewoon lekker onbezorgd, snap je.’ Benjamin haalde zijn schouders op, ‘Ik ben nog steeds wel blij met Lizzy, het is natuurlijk wel geven en nemen maar ik ben blij dat we samen ouder kunnen worden.’ ‘Nou ik heb al een paar keer overwogen om een scheiding aan te vragen maar ik ben zo bang dat de kinderen het niet zullen begrijpen en haar kant kiezen. En dan ben ik ook het contact met de kleinkinderen kwijt. En juist daar van kan ik tenminste nog een beetje genieten.’ Hij schudde zijn hoofd, ‘We zijn vijfenveertig jaar getrouwd en eigenlijk is dat gewoon veel te lang. Je weet wat Wim Sonneveld ooit heeft gezegd, mijn vrouw is een mooi boek maar ik heb het uit! ’ ‘Nou, Wim Sonneveld lijkt mij nou niet echt de aangewezen persoon om over een relatie met vrouwen te oordelen. En ach, je bent toch ook aan elkaar gewend en aan elkaar gehecht, ik vind het niet erg om zo lang samen te zijn. Ik vraag me af of jij nog steeds zo denkt wanneer je iets gaat mankeren, ik denk dat je dan opeens weer heel blij met haar bent,’ reageerde Benjamin. Arie haalde wat onwillig zijn schouders op maar zei niets. Hij draaide zich naar de toonbank, ‘Ik wil graag een half wit en een half volkoren en kan ik misschien hier even naar het toilet?’ Ik had zijn brood al op de toonbank klaar gelegd toen Arie met een pijnlijk gezicht de winkel weer in liep. ‘Wat is er?, vroeg Benjamin bezorgd. ‘Ik zat met mijn velletje tussen de rits van mijn gulp,’ zei Arie met een benauwde stem. Ik hield met moeite mijn gezicht in de plooi maar Benjamin bulderde van het lachen. ‘Daar heeft mijn volk nou nooit last van,’ schaterde hij. Toen Arie had afgerekend en met een boos gezicht vertrokken was zei Benjamin met gedempte stem, ‘Het is altijd al een chagrijn geweest, dat was vroeger bij de krant al zo. Een miesgasser eerste klas, die lacht nog niet als hij een drol tegen het behang op ziet kruipen.’

 

Categorie├źn: Geen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties