Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...
020-6790172    [email protected]

Bij ons in Zuid...

De man

Geplaatst op 22 oktober, 2020 om 3:55

De man

 

De man zat op de bank voor de winkel. Het miezerde zachtjes maar gestaag maar de man scheen het niet te deren. Eind vijftig, schatte ik hem. Geen type zwerver, daar zag hij er te verzorgd voor uit. Een grijze broek, bruine geruite sokken, zwarte veterschoenen en een korte groene parka met veel zakken zoals je wel ziet bij boswachters. Zijn haar was peper- en zoutkleurig met een kale kruin waar hij het haar overheen gekamd had. Hij zat gebogen met twee ellebogen op zijn knieën en zijn handen gevouwen als was hij in gebed. Hij reageerde niet als er iemand langsliep. Toen hij er een uur later nog zat ging ik toch even bij hem kijken, ‘Goedemorgen, gaat het wel een beetje mijnheer?’ Hij hief zijn hoofd op, ‘Mag ik hier niet zitten?’ ‘Natuurlijk wel,’ zei ik, ‘maar ik kwam even kijken of u soms niet goed geworden was.’ De man schudde zijn hoofd, ‘Goed, wat is goed?’ ‘Ik kan u nu niet aanbieden om even binnen te komen zitten,’ zei ik verontschuldigend, ‘maar u wordt zo wel door en door nat.’ De man reageerde niet waarop ik maar weer naar binnen ging. Na een half uurtje stond hij op, schudde zich uit als een hond en kwam de winkel binnen. Hij vroeg om een kop koffie. Ik zette een meeneembeker voor hem neer en rekende af. Terwijl hij behoedzaam in zijn koffie roerde zei hij, zonder mij aan te kijken, ‘Onze zoon is twee weken terug overleden. Hij is vorige week begraven en wij horen het vanochtend pas via oude buren.’ Hij bleef verwoed roeren of er een kilo suiker in zijn bekertje zat, ‘Achtentwintig was hij, het schijnt dat hij kanker had. We hebben hem al acht jaar niet gezien of gesproken, twee dochtertjes heeft hij, die hebben we ook nog nooit gezien.’ Ik begreep dat ik niets hoefde te zeggen. ‘Ach man, ik weet niet of jij kinderen en kleinkinderen hebt maar dit is gewoon een klotesituatie.’ Hij zuchtte, ‘En het gaat altijd om geld…, zijn vriendin wilde dat wij twee ton gaven om een huis te kopen en toen wij dat weigerden vertrokken ze met slaande deuren.’ Weer zuchtte hij, pakte zijn bekertje van de toonbank en liep naar de deur, ‘Man, man wat een klotesituatie,’ zei hij nog maar eens, meer tegen zichzelf dan tegen mij. Toen hij weg was ging ik naar achteren om een dweil te halen, waar hij had gestaan had zich een hele plas gevormd.

 

Categorie├źn: Geen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties