Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...
020-6790172    [email protected]

Bij ons in Zuid...

Sven

Geplaatst op 21 september, 2020 om 6:05

Sven

 

Sven stond in de winkel, een goedlachse jongen van negen jaar, lang voor zijn leeftijd en getooid met een witte bos haar. Hij kwam tegenwoordig vaak alleen en een tufsteker was bij de familie het favoriete broodje. Ik gaf hem zijn broodje toen hij me vroeg, ‘Bakker, wat was er honderd jaar geleden nog niet en nu wel?’ Ik haalde mijn schouders op, ‘Tja dat kan zo veel zijn… een computer misschien.’ ‘Nee hoor,’ lachte Sven, ‘jij en ik!’ Ik lachte ook wat voor Sven aanleiding was nog even door te gaan, ‘Als je midden op een brug staat en aan de ene kant staan twee poema’s en aan de andere kant staat een jaguar wat zou jij dan doen?’ Ik wist het niet. ‘Nou je trekt eerst de puma’s aan en dan rijd je weg in de jaguar!’ Zijn jongenskop glunderde. Toen hij zag dat er geen klanten achter hem stonden besloot hij er nog een tegen aan te gooien, ‘Weet jij hoeveel letters het alfabet heeft?’ ‘Zesentwintig?,’ antwoordde ik vragend. ‘Nee hoor, twintig! Want de cd’s zijn uitverkocht, de KLM is weggevlogen en de thee is opgedronken!’ Inmiddels was Linda binnen gekomen met haar dochtertje Vlinder, een meisje van acht met een mooie paardenstaart. Zij hadden de laatste grap van Sven gehoord en lachten mee. Toen vroeg Vlinder aan Sven, ‘Wat zegt de ene ballon tegen de andere als ze in de woestijn lopen?’ Sven had geen idee, ‘Kijk uit voor die cactussssss,’ lachte Vlinder. Omdat ze licht sliste klonk het nog grappiger.


Ik dacht terug aan mijn eigen tijd op de lagere school, ook toen wemelde het van de flauwe, onschuldige grappen waarmee je echter wel -zo bemerkte ik al gauw- heel populair werd bij de meisjes. Tot ik echter tijdens een speelkwartier -zo werd de pauze toen nog genoemd- Coby, het mooiste meisje van de klas kuste. Hoewel zij het wel prettig leek te vinden ging ze, op aandringen van haar vriendinnen, later toch naar de juf om over mij te klagen. Juffrouw van Hees was een al wat oudere en verstandige onderwijzeres. Ze heeft mij er nooit op aangesproken en – mijn grootste angst- ook nooit wat tegen mijn moeder gezegd hoewel zij toch dagelijks bij ons in de winkel kwam.


Vlinder keek mij lachend aan, ‘Weet jij hoe ze een olifant uit het water halen?’ Ik veinsde het antwoord niet te weten, ‘Met een hijskraan?’ ‘Nee hoor, nat!,’ gierde Vlinder het uit.

 

Categorie├źn: Geen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties