Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...
020-6790172    [email protected]

Bij ons in Zuid...

Stella

Geplaatst op 24 augustus, 2020 om 8:05

Stella

 

Er kwam een echtpaar wat kibbelend de winkel binnen. Ze woonden om de hoek, hij heette Jos en zij Karin. Hij was sinds een jaar of drie gepensioneerd gemeenteambtenaar en zij was een jaar geleden gestopt met haar pedicure aan huis. Ze liepen tot aan de toonbank en Karin keek mij hoopvol aan, ‘Wat vind jij nou Bert, ik word volgende week zestig en nou vroeg ik als verjaarscadeautje een elektrische fiets. Sinds Jos gestopt is met werken maken we regelmatig een fietstochtje en dan lijkt een elektrische fiets mij gewoon makkelijk.’ Ze haalde even diep adem. ‘Hij zegt dat ik al aardig een oud wijf begin te worden,’ zei ze, Jos een boze blik toewerpend. Jos vond het blijkbaar tijd om zich te verdedigen, ‘Ik vind haar nog veel te jong voor zo’n ding. Een elektrische fiets is het begin van de aftakeling.’ Karin’s ogen werden donkerder, ‘Waar slaat dat nou op?’ Ze keek mij vragend aan. ‘Ik heb werkelijk geen idee,’ zei ik, ‘ik heb nog nooit op zo’n fiets gereden dus ik kan daar niets zinnigs over zeggen.’ ‘Nou het begint met een elektrische fiets, dan volgt de rollator en het eindigt in een rolstoel,’ zei Jos met een ongeduldige ondertoon in zijn stem. Ik besloot net te doen of het grap was, ‘Ja en dan ben je een wandelstok nog vergeten. En je hebt natuurlijk ook nog de scootmobiel en dan eindigen jullie uiteindelijk samen in zo’n vijfenveertig-kilometerkarretje.’ Jos begon ook te lachen maar Karin zat het nog steeds hoog, ‘Je ziet verdomme al kinderen van de middelbare school die met zo’n fiets rijden en dan zal ik daar nog veel te jong voor zijn.’ Ik had natuurlijk veel liever dat ze deze discussie thuis zouden voortzetten en vroeg, ‘Een turfsteker zeker,’ onderwijl het broodje vast in de snijmachine leggend. Jos knikte. Karin gaf het nog niet op, ‘Mijn vader was vijfenveertig toen hij een Solex kocht en hij was maar wat blij dat hij niet meer hoefde te fietsen.’ Jos schudde zijn hoofd, ‘Maar die moest iedere ochtend met de fiets naar zijn werk. Door weer en wind, terwijl wij alleen gaan fietsen als het mooi weer is. Dat is nogal een verschil.’ Karin wierp demonstratief haar haren naar achter en rekende af. Elkaar niet aankijkend verlieten zij de winkel.

 

Twee weken later vroeg Karin, Én hoe vind je m’n Stella?’ Ik keek naar buiten en zag daar een mooie elektrische fiets staan. ‘Hij ziet er schitterend uit,’ prees ik. Karin glunderde. Tot mijn grote verbazing zag ik echter een maand later Jos een nieuwe elektrische fiets voor de winkel zetten. Ik zei niets maar keek hem vragend aan. Hij haalde verontschuldigend zijn schouders op, ‘Ja Bert, Karin lekker een beetje freewheelend naast me rijden en ik me het schompes trappen. Ik ben gekke Henkie niet.’

 

Categorieën: Geen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties