Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...

Bij ons in Zuid...

Zuster

Geplaatst op 30 maart, 2020 om 5:25

Zuster

 

Ad kwam al vroeg de winkel binnen. Hij werkte bij de ABN-AMRO en werkte nu dus vanuit huis. Hij was getrouwd met Ploni die werkte in het Vumc. Ze waren beiden midden vijftig en we kenden ze al zeker vijfentwintig jaar. ‘Gaat het nog een beetje voor Ploni?, vroeg ik terwijl ik zijn brood in de snijmachine deed. Ad vertrok even zijn gezicht, ‘Gisteren kwam ze thuis, en ging rustig op de bank zitten maar toen ik met een kopje thee kwam begon ze ineens te huilen. En niet zo maar huilen, nee met van die lange uithalen. Ik schrok er van en toen vertelde ze van een man die lag te sterven op de IC. Er mocht geen familie bij en niemand die op hem lette, het was veel te hectisch allemaal. Ploni hield zijn hand vast, en met haar andere hand streelde ze hem zachtjes. Ze werd geroepen dat ze moest assisteren bij een andere patiënt maar zij dacht ik laat die man niet alleen en eenzaam sterven. Moet je nagaan, ze kende die man niet…, maar ze dacht ik blijf bij hem tot het afgelopen is.’ Ad slikte, ‘Ze heeft natuurlijk al heel veel sterfgevallen meegemaakt, maar dit is heftig hoor.’ Ik knikte begrijpend, woorden waren nu even niet nodig. Ad schudde zijn hoofd, ‘En nu is ze alweer aan het werk, ik weet het niet hoor… Ik ben bang dat ze vandaag of morgen in elkaar stort. Dit is allemaal zo heftig. Negenenzestig was hij…’ Hij pakte zijn pinpas om af te rekenen. ‘Thuis wil ze eigenlijk alleen maar programma’s zien over dat corona. Ik zet dan wel een filmpje op waar je een beetje om kunt lachen maar volgens mij dringt dat toch niet echt tot haar door. Ze is als de dood dat ze straks moeten selecteren wie wel en wie niet nog naar de IC mag. En ze is ook nog eens bang dat ze het virus mee naar huis neemt en mij besmet…, dan heb ik niemand meer zegt ze. Nou zie haar dan maar eens op te beuren. Aan de ene kant probeer ik begrip te tonen maar aan de andere kant probeer ik het dan ook weer te sussen, moeilijk hoor allemaal.’ Hij liep naar de deur, ‘Weet je Bert, dat klappen voor de zorg is allemaal wel aardig maar niemand kan beseffen wat er werkelijk speelt op zo’n IC.’ ‘Nee, natuurlijk niet,’ zei ik, ‘het is eigenlijk een vorm van machteloosheid. Het is wel een uiting van waardering maar meer kunnen wij ook niet doen.’ Ad knikte en stak zijn hand op, ik wenste hem sterkte.

 

Categorie├źn: Geen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties