Bakkerij Blankendaal

Bakkerij Blankendaal, waar bakken nog een ambacht is...

Bij ons in Zuid...

Juf Brenda

Geplaatst op 2 maart, 2020 om 11:40

Juf Brenda

 

Een moeder en een dochter, midden vijftig en begin dertig, zaten een kopje koffie te drinken. Ze hadden er beiden een appelflap bij. Het bleek al gauw dat de moeder uit een dorpje in Brabant kwam en dat de dochter pas verhuisd was naar Amsterdam. De moeder vertelde van het overlijden van Gert(een hele mooie begrafenis en zijn zoon uit Australië was er ook, die ken je echt niet meer terug), van een koe in de sloot aan de overkant en van de buurvrouw die nu achter een rollator loopt. De dochter deed of ze aandachtig luisterde maar je zag dat haar gedachten mijlenver afdwaalden. ‘Jos komt ook zeker twee keer per week langs, hij vraagt iedere keer naar jou. Ik moest ook de hartelijke groeten van hem doen,’ zei de moeder. Nu lichtten de ogen van de dochter op, ‘Nou doe hem maar de groeten terug,’ zei ze cynisch. ‘Hij vertelde dat hij je steeds probeert te bellen maar dat je nooit opneemt en ook nooit terugbelt als hij je voicemail inspreekt.’ Het klonk wat afkeurend. De dochter zuchtte diep, ‘Mam, daar moet je je niet mee bemoeien.’ ‘Maar jij zit hier in zo’n grote, gevaarlijke stad en dat als meisje alleen…,’ ze trok haar wenkbrauwen op, ‘vind je het gek dat iedereen in het dorp zich zorgen maakt. Vergeet niet iedereen kent je, je hoort niet anders dan hoe gaat het met juf Brenda?’ De dochters ogen leken nu wel twee tinten donkerder, ‘Ik ben geen meisje meer, mam. Ik ben verdorie tweeëndertig, en ik heb het hier prima naar mijn zin. Er gebeurt hier tenminste wat, heel wat beter dan in zo’n godvergeten dorp.’ Ze zag dat ze haar moeder nu gekwetst had en zei wat milder, ‘Heus mam, je hoeft je geen zorgen te maken. Ik heb hier een leuke school met fijne collega’s, een paar vriendinnen om mee te sporten, een paar vriendinnen om mee te stappen, echt mam ik red me prima.’ ‘Je gaat toch niet ’s avonds laat nog over straat hè?,’ vroeg de moeder bezorgd. Weer zuchtte de dochter diep, ‘Ja hoor, natuurlijk wel. En dan laat ik me oppikken door kale vent van meer dan twee meter met wel honderd tatoeages voor een gezellige gang bang.’ Ze legde haar hand op haar moeders arm, ‘Mam, je moet je niet zo bezorgd doen. Wie weet kom ik over een paar jaar wel weer terug,’ ze lachte, ‘met mijn vijf kinderen waarvan ik de vader niet weet.’ De moeder begon ook te lachen, ‘Ja spot er maar mee, maar dan hebben ze in het dorp wel wat om over te praten.’ Ze stonden op en liepen naar de toonbank om af te rekenen. ‘Hebt u ook dochters?,’ vroeg de moeder terwijl ze haar bankpasje uit haar portemonnee haalde. ‘Twee,’ antwoordde ik. ‘Nou dan heeft u mijn zorgen in het kwadraat,’ zei ze berustend. ‘Welja,’ lachte ik, ‘je moet maar zo denken, het kan altijd nog erger.’

 

Categorie├źn: Geen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties